Anneye “Öff” Yok!

Korkunç bel ağrısı ile günlerdir kıvranırken “Anne olunca anlarsın” sözünün ne kadar gerçek olduğunu anladım. Annelik esasen 9 ay boyunca o bebek kokusunun ve bezelye parmakların avuntusu ile bulantılara, ağrılara söylenmemeye çalışıp şükretmekmiş. İlerleyen her bir günde onların nasıl mucizevi bir şekilde büyüdüğüne insan hayret ediyor. 8. Haftada henüz yanıp sönen birer ışıklarken şuan elleri ve kolları ile küçük insancıklara dönüşmüş olmaları, insanı “mucizeleri” kabul etmeye itiyor.

Onlar minicik dünyalarında hayattan bir haberken, sen anne olarak, hayatı onlar için şimdiden düşünmeye başlamak zorundasın. Öte yandan onlar içerde büyümeye çalışırken yaşayacağın bel ağrıları ve yatabilecek uygun uyku pozisyonunu bulamaman da cabası. İşte senin “anne” olarak girdiğin bu yolda isyan etmeye hakkında yokken o küçük sıpalar daha konuşmayı öğrenmeden anneye “öff” demeyi öğreniyorlar.

İşte bende son 30 dakikadır laptop başında ağrılar ile kıvranırken, sağlı sollu gelen minik tekmeler ile bir daha anneme öff dememeye karar verdim.

Bu arada ikiz bıcırların ismini sonunda Kubi’m seçti😊 Yaramaz ve bol hareketli olan, hatta kardeşine ultrason esnasında tekmeler savuran B Bebeğimiz: Kuzey, daha sakin ama kardeşine nazaran az biraz daha tosun olan ise Alp.

Kuzey ve Alp bebekler, özlemle bekleniyorsunuz!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir